Archief voor de ‘Me – Myself and I’ Categorie

Dit artikel verscheen eveneens in de herfsteditie van de Studentenkortingskrant

Toen ik drie jaar geleden besloot om aan de universiteit te gaan studeren had ik als doel de wetenschap dichter bij ‘het gewone volk’ te brengen. Hoe naïef. Inmiddels ben ik van mening dat dit doel naast onmogelijk ook nog eens onwenselijk is. De wetenschap moet juist boven de maatschappij staan.

Leg maar eens aan de gewone man, wie dat ook moge zijn, uit wat de beginselen van wetenschap zijn. Dat veel wetenschappers geloven dat er geen objectieve wereld bestaat buiten de menselijke waarneming. Dat er helemaal niet zo’n duidelijk onderscheid is tussen feiten en meningen en ga zo maar door. De gewone man snapt het niet, het interesseert hem niet en bovenal wil hij het niet snappen. De gewone vrouw uiteraard wel, maar dat geheel terzijde. Ik probeer vaak met het voorbeeld van kleur uit te leggen dat onze kennis eindig is. Neem een blauwe bal: we kijken naar hetzelfde, we noemen het hetzelfde, maar zien we ook hetzelfde? Deze vraag is niet te beantwoorden, het ligt buiten onze kennis. Maar wat heb ik eraan omdat te weten?, is de vraag die je dan voor je kiezen krijgt. En probeer die vraag maar eens op een simpele manier te beantwoorden. Dat het überhaupt nog maar de vraag is of er zoiets als nut bestaat. Dat eigenlijk alles wat wij doen zinloos is, maar dat juist die zinloosheid het leven zin geeft. Dat wij in onze huidige maatschappij met nut vooral economisch gewin bedoelen en dat deze vorm van nut niet per definitie goed hoeft te zijn.

En daar zijn we aangekomen bij het hippe en door velen zo gehate woord in de huidige tijd – rendementsdenken. Ik wil me echter richten op één van de pijlers binnen deze manier van denken, namelijk valorisatie. Valorisatie is de idee dat kennis toepasbaar, oftewel nuttig, moet zijn voor de maatschappij. Dat klinkt heel plausibel, de maatschappij steekt immers geld in de wetenschap en daar wil het wel wat voor terug. Er zijn tegenwoordig dan ook projecten waar mensen democratisch kunnen stemmen over welke onderwerpen de wetenschap zich gaat buigen. U vraagt, de wetenschap draait. Het is echter totaal onwenselijk dat de gewone man bepaalt wat de wetenschap bestudeert. Hij wil namelijk vastigheid en zekerheden in dit leven en geen existentiële twijfel. Wetenschap is gebaseerd op intellectuele moed, de moed om altijd maar weer te vragen waarom. De moed om heilige huisjes omver te trappen. Denkt u dat één gewone man, of zelfs één machthebber, Galileï aangespoord heeft om te onderzoeken of onze wereld wel echt het middelpunt is van ons zonnestelsel? De vraag stellen is hem beantwoorden. Wetenschap bedrijven is geen democratie, wetenschap bedrijven is geen middelmaat – wetenschap bedrijven is aristocratie, wetenschap bedrijven is alleen voor de allerbesten.

Het is aan de intellectuele elite om de gewone man te verheffen, alleen dan kunnen we onze samenleving verder brengen. Het is niet aan de intellectuele elite om zich te verlagen, maar aan de gewone man om zich te verheffen. De drempel tot wetenschappelijk onderwijs moet niet omlaag, maar juist omhoog. Het is juist de bedoeling dat hoger onderwijs ontoegankelijk is, in die zin dat het alleen is weggelegd voor de allerslimsten. Slim zijn is overigens niet genoeg, intellectuele moed en intrinsieke motivatie zijn minstens zo belangrijk. Degenen die deze eigenschappen niet bezitten horen niet in het wetenschappelijk onderwijs thuis. Hup, naar het beroepsonderwijs. Op het HBO kun je heerlijk ‘nuttig’ bezig zijn en je kunt het ook nog uitleggen aan de gewone man. Het wetenschappelijk onderwijs is veel te groot geworden, iedereen die tot drie kan tellen is er welkom. Niet kwantiteit, maar kwaliteit moet de essentie zijn. De academie moet een broedplaats zijn voor intellect dat boven de maatschappij staat, los van rendementsdenken en economisch nut. Iedereen in onze huidige maatschappij wordt al gedreven door economische motieven, laat de wetenschap zich drijven door niets dan nieuwsgierigheid. Wetenschap is elitair en zinloos, tenminste dat zou het moeten zijn.

Advertenties

The Streets of Marrakech

Geplaatst: juli 20, 2015 in Me - Myself and I

Travelling is the only thing you buy that makes you richer, is what they say. And yes it’s true, travelling teaches you more than the best university can do.

One of the most important things I learn every day in the streets of Marrakech is how rich I am in a material way. I’m not really interested in material wealth. Why not? Because I’m a good man? No, because I don’t have to worry about it. I don’t even have to think about how to get my food and find a place to sleep. Here I see beggars on every corner of the street: mothers with children, blind people, old people and many more. Sometimes I stop to give some money, but I don’t know where to start and I don’t know where to end, there are too many. Most of the times I walk on, I try to ignore the begging eyes. And it breaks my heart, over and over again. I can’t give every beggar money, but the least I can do is create awareness. That’s what the people do here during Ramadan, they fast to feel what the poor people feel and give extra to charity. Can you imagine what it’s like to drink no water for 16 hours with temperatures above 40 degrees Celsius? I can’t, but I really respect it. I’m not religious and I don’t like the obligatory part, but I think it’s a great thing to show solidarity with the poor. Definitely something we can learn from, in the West.

Walking on the streets of Marrakech makes me feel rich and selfish, what a bad feeling that is.

_dsc2119b_0De eerste ervaringen zijn op z’n zachtst gezegd overweldigend, maar ik voel me hier inmiddels al helemaal op m’n plek. Als je de oude stad, de Medina, van Marrakech binnenloopt heb je enerzijds het idee dat je 50 jaar teruggaat in de tijd, maar anderzijds zijn alle moderne gemakken aanwezig. Kortom, een geweldige ervaring.

Het eerste wat opvalt is de enorme chaos en drukte op straat, de brommers/motoren razen je aan alle kanten voorbij, zelfs door de smalste straatjes. Je komt er al gauw achter dat het wel georganiseerde chaos is, ongelukken vinden zelden of nooit plaats. Tijdens mijn eerste rondje door de Medina kreeg ik al hasj en viagra aangeboden, ik heb vriendelijk bedankt. Het is de vastenmaand Ramadan, dus overdag slapen en chillen de locals en als de zon onder gaat komt het echt tot leven op straat. Uiteraard vast ik mee, zo heb ik de heenreis ruim vier! uur gevast. Wat een respectvolle knul ben ik toch. Zelfs in de plaatselijk sportschool heb ik een poging gewaagd om niet te drinken, maar dat ging me net te ver. De meeste avonden ‘ontbijt’ ik met m’n plaatselijke familie, om 19.45 uur gaat de zon onder en dan is het tijd voor een feestmaaltijd met Marokkaanse specialiteiten. Het lokale voedsel is over het algemeen heerlijk, al mag er wat mij betreft wat minder zoetigheid geserveerd worden. Daarna gaan de meeste locals de straat op om te bidden, thee te drinken en te kaarten tot de zon weer opkomt rond 03.45 uur. De meeste mannen en jongens dragen dan een djellaba, een islamitisch gewaad. Zo zat ik zaterdagavond in een café met allemaal mannen in jurken de finale van de Copa America te kijken. Voetbal laat zich niet tegen houden door een beetje religie.
De mensen zijn erg vriendelijk. Op straat is het echter moeilijk in te schatten of dit oprecht is of dat ze iets aan je denken te verdienen. Als je de mensen eenmaal kent zijn ze enorm hartelijk en laten ze geen mogelijkheid onbenut om te knuffelen. In het begin is dat nogal wennen voor een nuchtere Hollander, kan ik je melden. Nu we het toch over knuffelen hebben, Marokkaanse vrouwen zijn over het algemeen beeldschoon. In de Medina zijn bijna alle vrouwen gesluierd dus ze geven weinig van hun schoonheid prijs. Maar die ogen… Die adembenemend mooie ogen… Ze kijken je soms verlegen en soms zelfs een beetje ondeugend en brutaal aan. En ik? Ik sta meestal met een mond vol tanden, geen idee hoe ik moet reageren. Soms verzamel ik al mijn moed en stamel ik ‘Salam Aleikum’, een verlegen glimlach die m’n hoofd op hol brengt is het antwoord dat ik krijg. Daar moet ik het mee doen, voorlopig. Ik ben overigens een regelrechte hit op Tinder, maar dat geheel terzijde.
Ik heb inmiddels Arabische les gevolgd, dus ik kan mee een beetje verstaanbaar maken. Men spreekt hier Darija, de Marokkaanse versie van het Arabisch. Zelf geef ik Nederlandse les aan locals, de studenten zijn enorm leergierig en vragen me het hemd van het lijf. De meisjes willen vooral lieve woorden leren om te zeggen tegen Nederlandse jongens. De jongens vooral slechte woorden, het diepzinnige ‘****** in de keuken’ is ook hier een befaamd Nederlands gezegde. Uiteraard ken ik m’n verantwoordelijk als leraar en werk ik hier niet aan mee.
De islam is hier overal aanwezig, vooral tijdens de Ramadan is het erg druk bij de vele Moskeeën die Marrakech rijk is. Helaas zijn toeristen en buitenstaanders niet welkom in de moskee, zoals bijvoorbeeld in Istanbul wel het geval is. Je kunt vanaf een afstandje kijken hoe de gelovigen buiten de moskee bidden, maar als je te dichtbij komt word je tegengehouden door agenten met imposante machinegeweren. De angst voor IS houdt ook Marokko in zijn greep en met name de moskeeën zijn zwaar beveiligd. Deze zien er overigens een beetje calvinistisch uit, dat wil zeggen dat het gebedshuizen zonder poespas zijn. Soms kun je alleen aan de minaret zien dat het een moskee is. De gebouwen in de oude stad mogen niet boven de minaret uitstijgen, dus er is weinig hoogbouw. In het nieuwe gedeelte van de stad is op gebied van architectuur en vrouwen alles anders, maar daarover volgende week meer.

De ervaringen zijn gewoon te veel om allemaal hier neer te pennen, of in ieder geval wil ik jullie dat niet aandoen. Ja ik ken jullie, te veel informatie in één keer kunnen jullie simpelweg niet verwerken.
Daarom: tot volgende week, of tot ooit.

Inshallah

Soms voel ik een hevige behoefte om een kerk te betreden. Niet omdat ik in de boodschap geloof, maar ik heb de schoonheid nodig. Ik wil de klanken van het orgel en het gezang horen. Ik wil de machtige woorden van de bijbel lezen. Ik heb de magische kracht van hun poëzie nodig als verzet tegen de verwaarlozing van de taal. Ik heb de eerbied en verhevenheid nodig als verzet tegen de oppervlakkigheid en de stompzinnigheid.
Diezelfde kerk vervult mij echter met afschuw. De kerk die zegt zeker te weten. De kerk die niet openstaat voor andere denkbeelden. De kerk die het zelfstandig denken verbiedt. De kerk die alles wat het leven de moeite waard maakt als zonde ziet. Hoe kunnen we gelukkig zijn zonder nieuwsgierigheid, zonder vragen, zonder twijfel en zonder argumenten? Hoe kunnen we gelukkig zijn zonder te denken?
Als ik zelf ooit een geloof had kunnen kiezen was ik waarschijnlijk een aanhanger van het katholicisme. Niet omdat ik me aangetrokken voel tot minderjarige jongetjes, maar omdat katholieken schoonheid waarderen. Calvinisten daarentegen verfoeien alles wat met schoonheid en vreugde te maken heeft. Het calvinisme heeft de kerk veranderd in een hangar die geen andere functie heeft dan het gebed van de gelovigen te beschermen tegen de weersomstandigheden.

Toch betreed ik soms stilletjes een kerk en laat de dogmatiek langs me heengaan om vervolgens in de esthetiek op te gaan.

Geïnspireerd door Pascal Mercier, Milan Kundera en Lady X.

Het gebeurt in Amsterdam. De rest van Nederland is niet noemenswaardig en het bezoeken dus niet waard.

Amsterdam is veel kleiner dan je dacht, toch kost het je een uur om van Zuid-Oost in Nieuw-West te komen.

Iedereen die niet uit Amsterdam komt is een Oosterling, Noorderling of Zuiderling. Oftewel een boer.

Je begroet heren met het geven van een hand of een boks, bij voorkeur een combinatie hiervan. Zelfs al zie je elkaar elke dag.

Je begroet dames met het geven van 1/2/3 zoen(en) of een knuffel, bij voorkeur een combinatie hiervan. Zelfs al zie je elkaar elke dag.

Zonder fiets ben je niets, maar je fiets is van iedereen dus bouw er geen emotionele band mee op.

Een fietstochtje door Amsterdam is elke keer weer een ontdekkingstocht en het is een raadsel waarom mensen vrijwillig naar het platteland gaan om te fietsen.

Een verkeerslicht betekent doorfietsen, ongeacht de kleur. Behalve als er blauw op straat is.

Amsterdam wordt geterroriseerd door..
Moeders die hun kroost in enorme bakfietsen door de stad laveren en daarmee alle fietspaden ongegeneerd blokkeren.

Amsterdam pretendeert een wereldstad met een vrije geest te zijn, maar na 5 uur ’s nachts is het er bijkans net zo rustig op straat als in een zwaar gereformeerd dorp op de Veluwe.

Je gaat niet naar het Leidseplein of het Rembrandtplein, je gaat naar Leidse of Rembrandt.

Op de Wallen kom je niet, dat is voorbehouden aan toeristen.

In de Bijlmer vliegen de kogels je NIET dagelijks om de oren.

Een beetje Amsterdammer, en zeker de semi-intellectuele Amsterdammer, doet drugs.

‘Echte’ Amsterdammers kom je zelden tegen, toch voelt iedereen zich Amsterdammer.

Vanaf nu is Amsterdam de liefde van je leven.

Waarschuwing: Dit artikel is lichtelijk cynisch en gechargeerd geschreven en kan als beledigend worden opgevat.

De titel suggereert dat ik u ga uitleggen waarom ‘we’ dikke mensen zo gezellig vinden en drugsgebruikers toch vooral als gevaarlijke idioten zien. Ik zal u uit de droom helpen, dat ga ik niet doen. Dat valt namelijk niet uit te leggen, althans niet met goede argumenten. De enige reden daarvoor is maatschappelijke acceptatie én het gebrek daaraan.

Wereldwijd sterven meer mensen aan de gevolgen van overgewicht dan aan de gevolgen van ondervoeding (Bron: Wereldbank). In Nederland heeft ruim 40% van de mensen overgewicht en zijn welvaartsziekten doodsoorzaak nummer één. Schokkende cijfers, vindt u niet? Juist het feit dat er zo schokkend veel dikke mensen zijn, maakt het maatschappelijk geaccepteerd. Bijna de helft van de Nederlanders is te dik, dus we vinden het ‘normaal’. En wat willen we graag ‘normaal’ zijn met z’n allen. Uiteraard zullen er ook mensen zijn die buiten hun schuld om last hebben van overgewicht, maar dat is een kleine minderheid. En met buiten hun schuld, bedoel ik niet dat u zich kunt verschuilen achter uw sociale milieu. Uiteraard speelt dit een rol, maar in Nederland hebben we bijna allemaal de kans om vrij gezond te leven, pak die kans dan ook. Ik heb goed nieuws voor u: een kilo wortels kost bij de Appie slechts één euro, en dat is bij mijn weten goedkoper dan een Big Mac. Waarom dan toch steeds weer voor die Big Mac kiezen?

De essentie van genotsmiddelen is dat u een stukje van uw gezondheid inlevert in ruil voor genot. We weten allemaal dat drugs, en dan heb ik het met name over de maatschappelijk geaccepteerde drug alcohol, slecht zijn voor de gezondheid. Toch maken we de bewuste keuze om ervan te snoepen, omdat we het genot belangrijker achten dan de schade aan de gezondheid. Deze bewuste keuze staat of valt bij maat houden en houdt op waar een verslaving begint. De vage grens ligt ergens tussen gebruik en misbruik. Maar welk genot levert een Big Mac u, dat opweegt tegen de gevolgen? En ik weet ook wel dat één Big Mac niet zoveel kwaad kan, maar we hebben het hier over een enorme hoeveelheid mensen die geen maat kan houden. Een kleine zeven miljoen Nederlanders is verslaafd aan het overmatig consumeren van voedsel en is dus geen gebruiker maar een misbruiker. Ter vergelijking: een kleine twee miljoen Nederlanders maakt misbruik van drugs en ruim 90% hiervan komt op rekening van maatschappelijk geaccepteerde drugs als alcohol, tabak en slaapmiddelen (Bron: Jellinek). Voedselmisbruik is dus een veel groter probleem dan drugsmisbruik.

Aangezien we in onze huidige consumptiemaatschappij alles willen uitdrukken in nut, en dan met name economisch nut, zal ik daarin meegaan. Het is de bedoeling dat u dit artikel consumeert, namelijk. Welk doel dient voedselmisbruik? Ik kom niet veel verder dan een impuls aan de sport sumoworstelen. Toch hebben velen meer sympathie voor dikke mensen dan voor drugsgebruikers. Waarom? Omdat drugsgebruikers zich in zekere mate terugtrekken uit de ‘realiteit’, ze voldoen niet meer aan het maatschappelijk geaccepteerde beeld van ‘normaal’. Juist dat abnormale, geestverruimende, leidt vaak tot meer creativiteit en betere prestaties. Vraag maar aan de gemiddelde wereldleider (John F. Kennedy), artiest (Bob Marley), wielrenner (Lance Armstrong) of bergbeklimmer (Mozes http://www.nu.nl/wetenschap/1463108/mozes-aan-geestverruimende-middelen.html). Excuses aan de feministen onder u, er zijn vast ook bekende drugsgebruikende dames.

Drugsgebruik levert dus met name veel genot en creativiteit op, voedselmisbruik daarentegen vooral veel doden en een vervuild straatbeeld. We hoeven heus niet allemaal een wasbordje en een strak kontje te hebben, dat zou ons nog meer tot eenheidsworsten maken, maar hou alstublieft een klein beetje rekening met uzelf en uw medemens. Nogmaals wil ik benadrukken dat dit niet geldt voor alle dikke mensen, ook niet voor alle drugsgebruikers overigens. Toch is de moraal van dit verhaal: drugsgebruikers zijn gezellig en dikke mensen idioot.

Jaap van Ark

 

Deze tekst werd in 2008 gepubliceerd op het onvolprezen en inmiddels ten grave gedragen sociale netwerk hyves.

There won’t be Snow in Africa this Christmas Time

Aangezien ik overtuigd ben van het feit dat ik paranormaal begaafd ben begin ik met een gewaagde titel. Ver van mijn bed, in donker Afrika, schijnt op dit moment de zon en is het heerlijk weer. Hoe anders is het in ons koude kikkerlandje.

Het kleine stukje aarde waar ik op leef is op dit moment bedekt onder een wit laken. Als ik naar buiten kijk word ik bevangen door de zuiverheid van dit adembenemende tafereel. De wereld lijkt stil te staan. Het is een vreemd fenomeen, maar sneeuw haalt het kind in de mens naar boven. Een kind dat nog niet belust is op geld en macht, een kind dat geen problemen ziet maar kansen, een kind dat geniet van elke dag en zich geen zorgen maakt om morgen. Misschien komt er geen morgen, en misschien is dat maar beter ook. Tijd is de beste leraar, helaas doodt hij al zijn leerlingen.

2008 was weer een enerverend jaar vol hoogte- en dieptepunten. Joran van der Sloot was een van de meest besproken mensen van 2008, daarom wil ik er zo weinig mogelijk woorden aan vuil maken. Ik hoop dat Joran in 2009 definitief doorbreekt, en dan bij voorkeur ter hoogte van zijn nek. Andre Rouvoet kaartte dit jaar de losgeslagen seksuele moraal van de jeugd aan. In zijn ogen een groot probleem, in mijn ogen een grote kans. Sommige dingen zijn slechter dan seks, sommige dingen beter, maar er is niets dat even goed is als seks.

Het was het jaar van Fitna the Movie. Volgens velen de film die een derde wereldoorlog, en dus indirect het einde van de wereld zou inleiden. Fitna was veel minder heftig dan veel mensen hadden verwacht en misschien wel gehoopt. En dus hielden Allah en zijn aanhangers zich gelukkig rustig. Maar dat het nou echt een film was voor een romantisch avondje bioscoop kun je ook niet zeggen. De angst die zowel de Nederlandse regering als bevolking in haar greep hield in aanloop naar deze film was begrijpelijk. Het moge duidelijk zijn dat lang niet alle moslims extremistische ideeën aanhangen, maar degenen die dat wel doen vormen een grote bedreiging voor onze samenleving. Daar mogen we onze ogen niet voor sluiten.
Wat dat betreft zijn moslimextremisten net Feyenoord-supporters, ze zijn niet voor Allah, maar tegen christenen. Zoals mensen die zich Feyenoord-supporter noemen niet voor Feyenoord zijn, maar tegen Ajax zijn. Ik besef mij terdege dat deze vergelijking een grove belediging is voor moslimextremisten en wil er dan ook de kanttekening bijplaatsen dat het I.Q. van de gemiddelde moslimextremist veel hoger is dan dat van de gemiddelde Feyenoord-supporter.

Persoonlijk was 2008 voor mij een jaar van vooral hoogtepunten. Ik zal u de meeste besparen. Aangezien 2007 het jaar van mijn grote doorbraak was ben ik 2008 ingegaan op één been en twee krukken, maar wel met een rijbewijs. 2008 beëindig ik weer met beide benen op de grond maar zonder rijbewijs. Geen slechte ruil dacht ik zo. Naast mijn rijbewijs ben ik in het afgelopen jaar ook mijn laatste beetje geloof in God verloren. Als u het vindt mag u het houden, ik doe er namelijk niets mee.

Mensen die geloven laat ik in hun waarde, maar ik laat me niets opdringen. Geloof is iets individueels en dat moet je voor jezelf houden. Geloven doe jezelf en kun je niet meekrijgen van uit je opvoeding. “Zalig zijn de armen van geest en de benen van vrouw van der Leest”, dus ik maak weinig kans. Een mens heeft van nature een neiging om in een hogere macht te geloven, maar niemand kan je precies vertellen hoe het zit. Ik geloof ook in een hogere macht, namelijk in mezelf. Nee mensen dat is geen spotten, dat is mijn mening. Refererend aan het stukje hierboven zijn evangelisten e.d. in mijn ogen overbodig. Helemaal in het pittoreske dorpje Elspeet waar inmiddels meer kerken dan inwoners zijn, en waar iedere inwoner de Bijbel beter kent dan welke evangelist dan ook. Ik adviseer deze evangelisten dan ook om bij de Mc Donalds te gaan staan en de mensen, met name de jonge dames, te waarschuwen voor de gevolgen van fastfood. Daar word je naar het schijnt nogal dik van en dat vind ik zonde van al die mooie dames.

Sommige mensen zeggen dat het leven is wat je er van maakt, anderen zeggen dat het leven is wat je gebeurt. Er zit allebei een kern van waarheid in maar ik denk dat het belangrijk is hoe je omgaat met de dingen die je overkomen. Oftewel: “Het leven is wat je maakt van de dingen die je gebeuren”. Sommige dingen gaan niet helemaal zoals wij graag zouden willen. Maar bedenk altijd dat er mensen zijn die het veel slechter hebben dan wij. Wij hebben weinig reden tot klagen zolang we nog eten, drinken, seks en een dak boven ons hoofd hebben. Het leven heeft zoveel positieve kanten dat pessimisten er moedeloos van worden. Geluk is overigens met de dommen en dus ook voor mij niet weggelegd.

Na regen komt zonneschijn, jammer genoeg na sneeuw ook. Aan het einde van mijn conference gekomen zijnde is de sneeuw als sneeuw voor de zon verdwenen. Kun je nagaan hoe snel ik typ. Het mooie witte stukje aarde waar op ik ondanks alles nog steeds leef is veranderd in een grijze grauwe modderbende. Iedereen klaagt weer dat het weer zo slecht is en dat het kerstpakket veel te klein is. In donker Afrika sterven duizenden mensen aan aids, malaria en andere tyfusziekten. Maar ze hebben in ieder geval geen last van die kutsneeuw en die teringzooi die er achterblijft, om over een kerstpakket nog maar te zwijgen.

De hele wereld is failliet en Obama is de grote goede neger die ons van de ondergang gaat redden.  Heb niet de illusie dat 2009 jouw jaar gaat worden, want het wordt mijn jaar!

Ik wil alle gereformeerden een voorspoedig 2009 wensen.

Alle moslimextremisten, Feyenoord-supporters en andere armen van geest een gelukkig 2009.

Alle leuke dames een liefdevol en romantisch 2009.

Degenen die zich tot geen van bovengenoemde groepen voelen aangesproken wens ik een fantastisch 2009 toe.

Je zult er wel elke dag weer voor moeten vechten, ook in 2009 krijg je het niet cadeau. Ik kan je er wel bij helpen maar zelfs ik kan het niet alleen!

Jaap van Ark